۶ژوئیه ۲۰۲۵- در یک تجزیه و تحلیل جدید از داده های جمعیتی ایالات متحده، محققان ارتباط قابل توجهی را بین استئوسارکوپنی و خطر ابتلا به آرتروز(OA) در افراد مبتلا به پیش دیابت کشف کرده اند. این یافته ها که توسط دکتر شانبین ژنگ و همکارانش از بخش ارتوپدی، بیمارستان وابسته به دانشگاه طب چینی نانجینگ، درScientific Reports منتشر شده است، دیدگاه جدیدی در مورد عوارض اسکلتی-عضلانی مرتبط با اختلالات متابولیک اولیه ارائه می دهد.
محققان از داده های پنج دوره از بررسی ملی سلامت و تغذیه (NHANES) که از سال ۲۰۰۱ تا ۲۰۱۸ را شامل می شد، استفاده کردند. بر اساس گزارش شرکت کنندگان در این مطالعه افراد مبتلا به آرتروز شناسایی شدند، و تراکم مواد معدنی استخوان (BMD) و شاخص توده عضلانی اسکلتی (SMI) آنها از طریق جذب سنجی اشعه ایکس با انرژی دوگانه(DXA) ارزیابی شد.
محققان با استفاده از روش های آماری پیشرفته، از جمله رگرسیون لجستیک چند جمله ای وزنی و اسپلاین های مکعبی محدود، روابط بین سارکوپنی، استئوپنی و تظاهرات ترکیبی آنها - استئوسارکوپنی، ترکیبی از کاهش توده عضلانی (سارکوپنی) و کاهش تراکم استخوان (استئوپنی)- و احتمال آرتروز در بزرگسالان مبتلا به پیش دیابت را تجزیه و تحلیل کردند.
این مطالعه به یافته های زیر منجر شد:
• افراد پیش دیابتی به طور قابل توجهی بیشتر از افرادی که تحمل گلوکز طبیعی داشتند، در معرض ابتلا به استئوسارکوپنی بودند.
• سارکوپنی و استئوپنی هر کدام به طور مستقل با شیوع بالاتر آرتروز (OA) مرتبط بودند.
• وجود همزمان سارکوپنی و استئوپنی (استئوسارکوپنی) خطر ابتلا به آرتروز را بیشتر افزایش داد.
• بزرگسالان پیش دیابتی مبتلا به استئوسارکوپنی تقریباً 2.8 برابر بیشتر از افراد بدون این شرایط، احتمال ابتلا به آرتروز داشتند.
• ارتباط قوی بین شاخص توده عضلانی اسکلتی و تراکم مواد معدنی استخوان در گروه پیش دیابتی وجود داشت.
• افراد پیش دیابتی 1.3 تا 1.6 برابر بیشتر از افرادی که متابولیسم گلوکز طبیعی داشتند، احتمال ابتلا به سارکوپنی و استئوپنی داشتند.
در حالی که حجم نمونه بزرگ و نمایندگی ملی NHANESقابلیت اطمینان مطالعه را افزایش می دهد، نویسندگان به چندین محدودیت آن اذعان کردند. این موارد شامل تکیه بر تشخیص خود اظهاری استئوآرتریت بدون تأیید تصویربرداری، عدم وجود طبقه بندی بین استئوپنی و پوکی استخوان به دلیل اندازه محدود زیرگروه ها و ماهیت مقطعی داده ها است که مانع از استنتاج علّی می شود.
علیرغم این محدودیت ها، این تحقیق گامی مهم در شناسایی جمعیت های در معرض خطر است. محققان نوشتند: «یافته های ما نشان می دهد که در افراد مبتلا به پیش دیابت، پیشگیری یا مدیریت استئوسارکوپنی می تواند کلید کاهش خطر آرتروز باشد.»
آنها همچنین بر اهمیت مداخلات هدفمند، به ویژه در بیماران پیش دیابتی که تحت عمل آرتروپلاستی کامل مفصل (TJA) قرار می گیرند، تأکید کردند که ممکن است از مراقبت های متمرکز قبل از عمل، رژیم های تقویت عضلات و درمان های محافظ استخوان بهره مند شوند.
نویسندگان نتیجه گرفتند: «مطالعه ما نقش نوظهور استئوسارکوپنی را در ایجاد آرتروز در بین بزرگسالان پیش دیابتی برجسته نمود و بر نیاز به استراتژی های یکپارچه سلامت اسکلتی-عضلانی و متابولیک برای کاهش دژنراسیون مفاصل در آینده در این جمعیت تأکید دارد.»
منبع:
https://medicaldialogues.in/orthopaedics/news/osteosarcopenia-in-prediabetic-adults-linked-to-nearly-3-fold-higher-osteoarthritis-risk-nhanes-study-150840